Çare/siz/lik

Her “çare”sizlikte bir çare yok mudur aslında..

Her “Çare” bir “siz” değil midir yada…

Kaldırım Senfonisi; 4.Beste

Sevdiğim ana şükrediyorum şu sıralar…
Kafam durgun bir serzeniş…
Yüreğim alevden bir yol…
Gözlerim olmazlara meydan okuyor;
Sözlerim yine o notadan vuruyor…
Ve ben olmazlara inat senli bir güne şükrediyorum…

Söz-Müzik:Dünya
Güfte:Sevda

Trafik Seyri

Boğazın trafiğindeyim…
Sinyalleri seni,
Düzergahı sensizliği gösteren
Anadolu bir otomobilin arka koltuğunda yolculuğum…
Sisler içinde işe yaramayan bir sokak lambasıyım,
Trafikten kurtulan kısa yolun çizgisi,
Boğaza kaynak, ucsuz bir denizim…
Şimdi de gökyüzüne hedefim…

Yığın…

Hepimiz bir hurdayız…
Önemli olan hurda olduğunu kabul edip,
Yığın olmaktan kurtulmak…

Yorgunluk…

Belki de sadece düşünürken birçok şeyi birarada yapabiliyorum,
Yorgunluğumu uykuyla gideremediğimde anladım….
Uykusuzluğumu, otobüs camına vuran kafamın acısında anladım…

KararsızlıK…

Karların düşüşünü izlemek,

Arsız rüzgârların dokunuşu kadar çelişkili…

Kararsızlığını görmek ise karın rüzgâra karışımı gibi…

3. Yılın Ortasında

Merak ediyorum seni;

3 yıldır aynı camın önünde,

Aynı noktada, aynı gözlerleyim…

Kahverengiye çalan bir renk;

Solmaya yakın, her geçen gün daha da tazelenerek…

Gözlerinde ki perdeleri de görebiliyorum aslında…

En açık şekilde, seni kapatan…

Hayallerini de seziyorum, seni tanıyamadan…

Ama merak ediyorum seni;

Seni bana kapatan perdelerini,

Perdelerininse ben sana kapatan hallerini…

Tin Tin Tapuklar..

Yoksa bizde,

dünyanın üzerinde topuklu giymeyi beceremeyen bir kadının,

Yamulan ayaklarını mı temsil ediyoruz…

Ya da evren mi bu yamulan ayakları

her okul dönüşünde izlemeye maruz kalan beni temsil ediyor?

İstanbul’u İzliyorum

İstanbul’u izliyorum…

Orhan Veli’ye inat eder gibi…

Sonuna kadar açık gözlerim,

Karanlıkta fener görür gibi…

Düşünmek ise seni yaşamak gibi…

Sana mecburcasına senden kaçıyor gibi…

İsTanBul 2

İsminden Tanıyorum Bulutları
Buluyorum Tanıdığımda İse…
sen olanları…